Stowarzyszenie Pisarzy Polskich

Oddział Warszawa
image
image
Tadeusz KOMENDANT

(ur. 14 października 1952) –  krytyk literacki, tłumacz, eseista, pisarz. Pracuje na wydziale polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego w Zakładzie Teorii Literatury i Poetyki na stanowisku adiunkta. Specjalizuje się w hermeneutyce i dekonstrukcjonizmie. Członek redakcji miesięcznika Twórczość. Odznaczony Srebrną odznaką Gloria Artis i Złotym Krzyżem Zasługi.

Wybrane przekłady:

1993: Michel Foucault, Nadzorować i karać. Narodziny więzienia
1995: Michel Foucault, Historia seksualności
1996: Jacques Boulenger, Opowieści Okrągłego Stołu
1996: Michel Foucault, To nie jest fajka
1996: Erik Orsenna, Wielka miłość
1999: Michel Foucault, Szaleństwo i literatura. Powiedziane, napisane
2002: Pascal Quignard, Albucjusz
2004: Pascal Quignard, Błędne cienie
2005: Michel Foucault, Słowa i rzeczy. Archeologia nauk humanistycznych
2010: Georges Bataille, Historia oka i inne historie

 

 

Urodził się w Pokośnie na dawnej Grodzieńszczyźnie. Liceum (dziś im. ks. J. Popiełuszki) kończył w Suchowoli. Studiował filologię polską na Wydziale Polonistyki (magisterium 1977) i filozofię na Wydziale Nauk Społecznych (magisterium 1978) Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1982 roku pracuje na tej uczelni (Zakład Teorii Literatury i Poetyki), gdzie w 1992 roku uzyskał stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa. Jako krytyk debiutował w 1973 roku szkicem o Rafale Wojaczku na łamach “Nowego Wyrazu”. Od 1986 roku do dziś pracuje w redakcji “Twórczości”. Tłumaczył kilka fundamentalnych dzieł Michela Foucaulta, filozoficzno–pornograficzne powieści Georges’a Bataille’a i — jako chyba drugi (1986, po Wincentym Grajewskim i z jego udziałem) — próbował przełożyć dyskurs Jacques’a Lacana na polski. Jako pierwszy sprawdził brzmienie paru francuskich nazwisk w polszczyźnie (Michel Serres, Jean Baudrillard). Opowieści Okrągłego Stołu (PIW–owska Bibliotheca Mundi) częściowo wyszły spod jego pióra i — uważa tę książkę za swoje największe osiągnięcie pisarskie — Albucjusz Pascala Quignarda. Otrzymał nagrodę im. Stanisława Piętaka (1993, jako ostatni) za Lustro i kamień i nagrodę Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek (1998) za Upadły czas.

Książki własne:

Zostaje kantyczka. Szkice z pogranicza czasów (wydanie drugoobiegowe), Oficyna Literacka, Kraków 1987; Lustro i kamień (prywatny sylogizm). Wstęp Ryszard Przybylski, Oficyna Literacka, Kraków 1994. Pierwodruk (z reprodukcjami dokumentów, których nie ma w wydaniu książkowym): “Twórczość” 1990, 3; Władze dyskursu. Michel Foucault w poszukiwaniu Siebie. Wydawnictwo SPACJA, Warszawa 1994; Upadły czas. Sześć esejów i pół, słowo/obraz terytoria, Gdańsk 1996.

Przekłady:

Jacques Boulenger (opr.), Opowieści Okrągłego Stołu [wspólnie z Krystyną Dolatowską], PIW, Warszawa 1987; Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1996; Georges Bataille, Historia oka i inne historie [wybór, wstęp i prawie cały przekład], Oficyna Literacka, Kraków 1991 (pierwodruk Historii oka w: bruLion, nr 9, zima 1989); Michel Foucault, Nadzorować i karać. Narodziny więzienia. ALETHEIA–SPACJA, Warszawa 1993; Fundacja ALETHEIA, Warszawa 1998; Michel Foucault, Historia seksualności (wstęp, przekład II i III tomu: Użytek z przyjemności i Troska o Siebie), “Czytelnik”, Warszawa 1995, 2000; Michel Foucault, To nie jest fajka, ilustracje René Magritte, słowo/obraz terytoria, Gdańsk 1996; (Michel Foucault i inni), Ja, Piotr Riviere, skorom już zaszlachtował moją matkę, moją siostrę i brata mojego… Przypadek matkobójcy z XIX wieku (współtłumacz Grzegorz Wilczyński), słowo/obraz terytoria, Gdańsk 2002;Erik Orsenna, Wielka miłość, MUZA (seria VIP), Warszawa 1995; Pascal Quignard, Albucjusz, “Czytelnik” (seria “Nike”), Warszawa 2002.

(Ze strony internetowej Akademia »Artes Liberales«)

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress
Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com